środa, 20 lutego 2019

El renacimiento

Hoy han pasado dos años desde todos aquellos eventos que cambiaron mi vida. Sin embargo, no pensé que un día sería capaz de encontrar paz y felicidad. La gente dice que todos los adolescentes deben pasar por un período de rebelión, más o menos violento, pero mi pasado fue tan difícil que dejó una marca en mi mente para siempre.

Mis padres y mi mejor amiga me han perdonado por todas mis decisiones malas. Durante mucho tiempo necesitaba la ayuda de un psicólogo, pero gracias a su apoyo regular recuperé mi estado mental y emocional. Aquél año no escribí mis exámenes finales, pero me acerqué a hacerlo un año después, lista para todo. Desafortunadamente, no obtuve resultados que fueran suficientemente buenos para estudiar la carrera de medicina, pero comencé otros estudios, que también están relacionados con el proceso de ayudar a otros seres vivos. La medicina veterinaria.

Se puede decir que me volví más fuerte que antes. Sin embargo, no lo haría sin el apoyo de mis personas queridas. Mis padres, mi mejor amiga y...

...mi novio La historia que os estaba contando terminó con el momento en que alguna persona viene a mi habitación en el hospital. Y eso fue Karol. Recibió la información que yo estaba embarazada y que él era el padre de ese niño. Aunque anteriormente nada serio nunca nos conectaba, él me visitó y trataba de hacerme sentir mejor. Se sintió culpable por toda la situación. Empezamos a pasar mucho tiempo juntos, y esta situación desarrolló la relación que tenemos. Estamos juntos hoy. Karol me acompañó en un baile de graduación. Esa fiesta fue mucho mejor que en mis sueños. Decidimos estudiar en la misma ciudad y, con el paso de tiempo, vivir juntos. Ultimamente ha dicho que soy una mujer maravillosa y que no puede imaginar su vida sin mi presencia. Hoy, después de los exámenes, me invitó a una cena en el restaurante. Me dijo que me vistiera elegantemente. ¿Qué pensáis, qué sorpresa me podría preparar? Siento que esta noche será otro momento muy importante para nosotros :)

Gracias también a vosotros, mis queridos lectores. La capacidad de escribir aquí sobre todos los problemas y pensamientos que me estaban atormentando me ayudó mucho. Hoy, sin embargo, ya puedo declarar que me siento feliz. Y creo que en este momento la historia de Elena que todos nosotros conocemos está acabando. Y comienza la otra, totalmente distinta. Menos dramática. Llena de paz, de aceptación, de sonrisa. Y ojalá dure para siempre.

wtorek, 19 lutego 2019

Upadek

Znacie to uczucie, kiedy zupełnie tracicie grunt pod nogami? Mówiąc to, nie mam na myśli żadnej metafory.

Emocje wzięły we mnie górę na tyle, że nie wiedziałam zupełnie, dokąd biegnę. Byłam tak zajęta ucieczką przed własnymi demonami, iż poskutkowało to tym, że spadłam z klifu. Tak, z klifu. Tak to jest, kiedy biegnie się na oślep, uciekając za wszelką cenę przed samym sobą. Ponownie trafiłam do szpitala. Ktoś odnalazł mnie dopiero nad ranem. Trochę się połamałam, ale nic poważnego mi się nie stało. Jednak niezmiernie zdziwiło mnie to zobaczyłam, po wybudzeniu się z poupadkowego letargu.

Przy moim łóżku siedziała Maniurka. Nie widziałam jej ani razu od momentu tamtej feralnej imprezy, którą chciałabym wymazać nie tylko ze swoich wspomnień, ale również z rzeczywistości. Zdziwiło mnie, że ją widzę, ponieważ nie sądziłam, że będzie chciała mieć ze mną cokolwiek wspólnego.

 - Cześć, Elena - wydukała pod nosem, wyglądając przy tym jakby nie wiedziała, jak ma się zachować.
 - Maniurka? - wyraziłam swoje zdziwienie.

Porozmawiałyśmy trochę o wszystkim. O naszej wieloletniej przyjaźni i o tym, że jej zdaniem to, co wydarzyło się na imprezie. Przeprosiła mnie, twierdząc, że ją poniosło, mimo że uważam, iż w pełni miała rację. Mam wrażenie, że po prostu się nade mną ulitowała. Gdyby nie usłyszała o mojej próbie samobójczej (dwukrotnej swoją drogą, bo zapewne tak interpretowany był mój skok z klifu), pewnie nie odezwałaby się już do mnie nigdy ani słowem. Ale byłam jej wdzięczna za to, że jest. Stęskniłam się za nią.

Kiedy poszła zaczęłam zastanawiać się, czy zamkną mnie w wariatkowie, skoro ich zdaniem dwa razy próbowałam się zabić. Nie było jeszcze w mojej sali żadnej pielęgniarki ani lekarza. Moi rodzice również tego dnia mnie nie odwiedzili. Wiem, że gdyby tak się stało, nie mogłabym podejść w tym roku do matury. O ile kiedykolwiek byłabym jeszcze do tego zdolna. Cała moja przyszłość stanęła pod znakiem zapytania. Ale coraz mniej emocji przywiązywałam do niej i do swojego życia. Stawałam się coraz bardziej chłodna i obojętna. Nie okazywałam żadnej radości ani rozpaczy. Tłumiłam to w sobie, jeżeli takową poczułam. Tak było mi dużo łatwiej funkcjonować. Oprócz odwiedzin Maniurki zdziwiła mnie tylko jeszcze jedna rzecz, którą dostrzegłam dopiero po czasie - bukiet kwiatów. Bez żadnego bileciku. Nie wiedziałam, od kogo mógł być. To nie Maniurka go przyniosła, znam ją. Moi rodzice również nie wpadliby na taki pomysł. Wnet rozległo się pukanie do sali. Spojrzałam w uchylone drzwi i dostrzegłam znajomą sylwetkę.

sobota, 2 lutego 2019

El primer encuentro con la realidad

Todo lo que pasó ultimamente tuvo la gran influencia en mi vida. Nunca pensaba que las historias como esa pudieran pasar en la realidad. Hace unos meses me preocupaba solo el hecho de que mi vida fuera aburrida y que mis padres tuvieran demasiada influencia en mi vida. No me daba cuenta de que todo lo que tenía era un milagro y que el hecho de menospreciarlo pudiera destruirlo completamente. Se dice que una tonta decisión puede traer mil consecuencias.

En aquél momento no pude respirar. No estaba capaz de creer en nada que estaba pasando. Esperaba que todo era una pesadilla y que en un momento me despertaría gritando y respirando con alivio. Pero con cada minuto, mi esperanza seguía muriendo. No pudiera ordenar mis pensamientos. Era difícil lograrlo corriendo. El punto de culminación de mi historia la convirtió de una drama adolescente en una película de terrór. Una joven crecida en la casa sin problemas, con los padres cuidadosos y las ambiciones relacionadas con su futuro, se convirtió en una loca, problemática juerguista, asesina, odiada por todos, incluso por sí misma.

Estaba corriendo y perdiendo mi mente. No sabía a dónde podría huir ni de qué exactamente estaba huyendo. ¿Puede ser que de mis propios demonios? ¿De la realidad? No era capaz de aceptar mis pecados. Lo único que contaba era que asesiné a mi propio niño. ¿Pero cómo no lo podía predecir? Varias mujeres viven muy abiertas en las cuestiones sexuales sin concebir un niño. Yo tuve solo un momento de debilidad y no sospechaba que pudiera tener tanta influencia en todo.

En un momento el suelo debajo de mis pies desapareció. Me sentí como si me estuviera cayendo. ¿Qué está pasando?