Injusticia de la vida

¡Hola amigos! La semana pasada fue un periodo lleno de trabajo. No tenía ni tiempo, ni ganas de pensar sobre todas las cuestiones que me preocupan excepto estudiar, por supuesto. Incluso el tiempo atmosférico se ha empeorado, llueve casi todo el día, como si el cielo llorara. Cada momento nos acercamos al invierno y los días siguen perdiendo su longitud. Por eso, el sol se pone más temprano y se oscurece más rápido. Es una de las peores desventajas de este periodo, porque estudiar sin la luz del día es muy dificil. El cansancio y el estrés de todo el día provocan tanta falta de concentración que no es posible aprender nada. Es la causa de que últimamente no estoy muy bien preparada en la escuela y obtengo peores notas. Si esto no acaba, incluso el exámen de matura no me ayudará en aplicar a la carrera de Medicina. Todavía no sé si quiero estudiar esta carrera. Tengo varias dudas. Supongo que debo tomar más vitamina D, porque la falta de esta vitamina baja la immunidad y capacidades mentales. Suele ser también una de las causas de la depresión. Esto es lo que ha mencionado mi profesor durante la última clase de biología. El origen principal de la vitamina D es el sol y últimamente no había ningún día soleado en Polonia. Maniura me dice que no puedo buscar una razón científica en todo lo que ocurre porque esto le parece extraño y triste. Me aconseja que vaya a su fiesta la que organiza la semana que viene y que me olvide de todas las cuestiones serias, pero tengo tanto para estudiar. Tengo una prueba de biologia y una de química, y ambas asignaturas estoy aprendiendo de nivel avanzado. A Maniura le da totalmente igual su futuro. No tiene ningunos planes y no sé que estrés tengo que sufrir este año. Para mí matura es algo que puede determinar todo mi futuro. ¿Y para ella? Para ella es solamente un papel. Le interesan solamente los chicos, las fiestas y el alcohól. Ah, y el maquillaje. Ella quiere ser una maquilladora de celebridades y siempre repite que para eso no necesita ninguna formación, solamente un diploma que le permita trabajar en esta profesión. Tengo que admitir que me siento un poco envidiosa porque su familia no espera de ella nada de maravillas. ¿Y la mía? Si yo quisiera llegar a ser una maquilladora, ellos nunca aceptarían una decisíon así. Creo que es un poco injusto que no se puede elegir la familia. Amo mucho a mis padres, pero exigen demasiado y por eso pierdo muchos momentos para trabajar en algo de lo que no estoy segura. Y son mis padres tan radicales que tengo miedo pensando en hablar con ellos sobre mis sentimientos. Porque sé que no los van ni a comprender, ni a aceptar. La tradición es lo más importante y punto. Gastan tanto dinero en mis clases extras. Nunca les pide organizar algunas. Todas las tardes después de la escuela, en lugar de descansar, sigo estudiando y esto a veces ya me pone hasta las narices. Eh... Creo que es todo para hoy... Os pido que me enviéis un montón de la energia positiva. La necesito mucho... ¡Hasta la próxima semana! ¡Abrazos!

Pierwsze kroki w roli bloggerki

Witajcie wszyscy! Z racji tego, że jest to mój pierwszy wpis, zupełnie nie wiem, od czego mogłabym zacząć. Hmm... Może na początek się przedstawię? Mam na imię Elena i jestem uczennicą ostatniej klasy liceum. W nadchodzącym roku czeka mnie matura - państwowy egzamin, mogący mieć znaczący wpływ na wygląd mojej przyszłości. Wielu z Was pewnie stwierdzi, że przesadzam, albo zacznie rzucać tekstami, że "przecież nie każdy wielki człowiek zdał maturę", "matura to bzdura", itd, itp. Może i byłoby tak, gdybym nie miała już ustalonych planów na swoje życie. Niekoniecznie przez siebie samą... Pochodzę z rodziny, w której od wielu lat, w każdym pokoleniu, był co najmniej jeden lekarz. Moim rodzicom od zawsze bardzo zależało na tym, aby tradycji rodzinnej stało się zadość i już od małego starali się mocno wpajać mi swoje przekonania, na każdym możliwym kroku gwałcąc moje uszy stwierdzeniami typu: "lekarze są prawdziwymi bohaterami, ratują życie innym, to jeden z najszlachetniejszych jaki można sobie wyobrazić". Teraz, gdy jestem już dorosła i widzę, jak świat działa naprawdę, nie do końca się z tym zgadzam. Wiele razy trafiłam do lekarzy, którzy partaczyli swoją robotę, jak nie wiem, ale... Może właśnie to powinno motywować mnie do tego, aby wyprzeć ich z rynku pracy i w przeciwieństwie do nich naprawdę pomagać ludziom? Wierzę też, że gdyby nie silne wpływy moich rodziców obecne już od wczesnego dzieciństwa, lekarz nie byłby zawodem, który w jakikolwiek sposób by mnie przyciągał. Jestem dość wrażliwa, nie lubię widoku krwi, co powinno mnie na wstępie dyskwalifikować. Moje pasje również drastycznie odbiegają od tematów medycznych, lecz o nich opowiem później :) Mimo tego wszystkiego, z powodu takiego a nie innego wychowania, nie jestem w stanie odnaleźć się w jakiejkolwiek innej perspektywie przyszłości. Na myśl o tym, że matura mogłaby mi pójść niewystarczająco dobrze, aby dostać się na medycynę, robi mi się niedobrze, wpadam w panikę. Takie scenariusze kołaczą mi się ostatnio w głowie coraz częściej, prawdopodobnie z powodu narastającego stresu. Zegar tyka i czasu z dnia na dzień jest coraz mniej. W telefonie komórkowym ustawiłam sobie nawet odliczanie do matury, zupełnie jakby to miało mi w jakiś sposób pomóc... MA-SAK-RA! Wszystkie te nerwy zaczęły się we mnie kumulować, co sprawiło, iż musiałam odnaleźć ujście dla swoich emocji. Długo myślałam o tym, jaką formę mogłoby ono obrać. Pewnego dnia moja przyjaciółka, Maniurka (pozdrawiam Cię serdecznie <3), poleciła mi właśnie pisanie bloga. Uargumentowała to tym, że gdy była w związku z Mateuszem, który bardzo, bardzo źle ją traktował (ale nie będę o tym pisać), pisanie pomogło jej wyrzucić z siebie cały gniew, całą rozpacz i dużo szybciej potrafiła dojść do siebie. Ja nigdy tego nie robiłam. Póki co nie czuję dużej różnicy, ale rzeczywiście nieco mi ulżyło. Maniurka mówi, że zawsze miałam w sobie coś z Pokemona :) Hehe. I dziwiła się, że nigdy nie zakładałam bloga. Przy dziesiątkach godzin korepetycji z nauk ścisłych, które moi rodzice opłacali już od przedszkola, aby kształtować mój mózg wedle swojego uznania, nigdy nie miałam na to czasu, a jednak okazuje się, że jest to całkiem fajne. Trochę żałuję, że nigdy im się nie zbuntowałam. Mam wrażenie, że wiele szans na przeżycie czegoś niezwykłego przeciekło mi przez palce. Czas się otworzyć, jednak dobrze robić to małymi kroczkami. Dlatego właśnie tu jestem :) I mam nadzieję, że przyjmiecie mnie tu ciepło. Postaram się pisać dość często. Buziaki :)